در زمان حاضر همه ی کاربران سیستم عامل ویندوز میبایستی از این نکته با اطلاع باشند که رجیستری ویندوز در اصل قلب تپنده ی این سیستم عامل محسوب میشود. رجیستری دقیقا بخشی از ویندوز میباشد که در آن هزارن مورد از جزئیات مورد نیاز این سیستم عامل برای مدیریت سیستم ذخیره شده است، با توجه به اهمیت چنین بخشی در سیستم عامل ویندوز کمپانی مایکروسافت ترتیبی داده است تا رجیستری در دو نسخه بر روی ویندوز ذخیره شود تا اگر نسخه ی اصلی آسیب دید ویندوز به سراغ نسخه ی پشتیبانی که خودش فراهم کرده است برود. اما بارها پیش می آید که هر دو نسخه ی رجیستری ذخیره شده توسط سیستم عامل ویندوز آسیب ببینند و زمانی که رجیستری آسیب ببیند میبایستی ویندوز و تمامی برنامه های تحت آن از ابتدا نصب گردند.
اما راه حل ساده تری نیز هست و آن هم اینکه شما نسخه ی کپی مجزایی را از رجیستری ویندوزتان به وجود آورید، این امر با استفاده از برنامه ی backup که در ویندوز XP نسخه ي PRO گنجانده شده است امکان پذير است و شما ميتوانيد اين برنامه را در مسير Accessories/System Tools بيابيد.
برنامه ي ذکر شده توسط XP نسخه ي خانگي به صورت پيش فرض نصب نميگردد ولي شما ميتوانيد آن را بوسيله ي يک CD ويندوز XP نسخه ي Home به آساني نصب نماييد٬ ابتدا CD را در درون CD-ROM قرار داده و سپس وارد مسير Drive:\VALUEADD\MSFT\NTBACKUP شويد. سپس يک کليک دوبل بر روي فايل NTBACKUP.MSI نمائيد تا برنامه ي نصب فعال گردد٬ پس از اتمام مراحل نصب شما ابزار مذکور را به آساني در دسترس ميابيد.
اين برنامه در حالت پيش فرض به صورت يک Wizard اجرا ميشود مگر اينکه شما حالت پيش فرض آنرا تغيير دهيد٬ براي تغيير حالت پيش فرض بر روي عبارت Advanced Mode کليک نماييد تا صفحه ي جديدي ظاهر شود٬ در اين صفحه قسمتي را که تحت عنوان Backup نامگذاري شده است کليک کنيد بعد از آن در پنجره سمت چپ يک تيک در مقابل آيکون System State بزنيد.
حالا شما ميبايستي مکاني را براي ذخيره نسخه پشتيبان رجستيريتان معين کنيد توجه داشته باشيد که حجم اين نسخه ي پشتيبان چيزي در حدود ۵۰۰ مگابايت خواهد بود پس جايي را انتخاب نمائيد که فضاي کافي وجود داشته باشد٬ پس از معين کردن مکان ذخيره ي فايل يک نام همانند "BACKUP" يا چيزي مشابه آن براي فايل پشتيبان در نظر بگيريد. برنامه ي Back up ويندوز به صورت خودکار پسوند BKF را به نام انتخابي شما خواهد افزود.
حالا کليد Start Backup را کليک کنيد در صورتي که شما جايي از هارد ديسکتان را براي ذخيره نسخه ي پشتيبان انتخاب نموده ايد تهيه ي اين نسخه تنها يکي دو دقيقه طول ميشکد اما اگر محل ذخيره ي آنرا بر روي يک CD تعيين کرده ايد تهيه نسخه پشتيبان چيزي در حدود ۱۰ دقيقه طول خواهد کشيد. توجه داشته باشيد که ويندوز به صورت خودکار يک نسخه پشتيبان از رجيستري را در C:\WINDOWS\REPAIR ذخيره مينمايد.
در آخر زماني که شما ويندوز XP نسخه ي PRO يا HOME را اجرا مينماييد ميبايستي Recovery Console را در آن نصب نمائيد براي نصب قسمت مذکور CD ويندوز خود را در درون درايو مربوطه که در اينجا ما آنرا D نامگذاري ميکنيد قرار دهيد. در صورتي که برنامه ي پيش فرض نصب ويندوز فعال شد آنرا cancel کنيد٬ حالا گزينه ي Run را از Start Menu انتخاب نمائيد و سپس عبارت D:\i386\winnt32.exe/cmdcons را تايپ نموده و دستور العمل مربوطه را طي نمائيد. پس از reboot نمودن کامپيوتر option جديدي را ميابيد که در آن ميتوانيد Recovery Console را فعال سازيد و با استفاده از آن نسخه هاي پشتيبان رجتسريتان را که قبلا تهيه کرده ايد را جايگزين نسخه ي رجيستري آسيب ديده ويندوزتان نمائيد.
پورتها نه تنها محلی برای اتصال دستگاههای خارجی به کامپیوتر هستند بلکه سرعت ردوبدل شدن دیتا را هم بین آنها تعریف میکنند. اینجاست که USB ارزش خود را نشان میدهد. پورت USB بطور متوسط ده بار سریعتر از پورتهای موازی، دیتا را منتقل میکند و به مراتب سریعتر از پورت سریال است. معنای این گفته آنست که یک اسکنر یا پرینتر USB سریعتر از اسکنر یا پرینتری که به پورت موازی وصل شده است عمل مینماید. متوسط سرعت انتقال پورت سریال معادل 150 کیلوبیت در ثانیه است. این سرعت برای پورت موازی 1.2 مگابیت در ثانیه است در حالیکه سرعت انتقال دیتا برای پورت USB معادل 12 مگابیت در ثانیه میباشد که البته بستگی به نوع دستگاه اتصالی هم دارد. بعضی از دستگاهها، مخصوصا پرینترها قابلیت اتصال به دو نوع پورت موازی و USB را دارند.
برای پیدا کردن پورت USB در کامپیوتر خود به پشت، جلو یا اطراف آن نگاه کنید. USB، پورت کوچکی است که ممکن است کمتر به چشم آید. شکلهای این مقاله به شما کمک میکنند تا این پورت را بیابید.
به مرور زمان در پورتهای USB تحولی ایجاد شد و پورت USB2 با حداکثر سرعت انتقال 480 مگابیت در ثانیه به بازار آمد که توانست 40 بار سریعتر عمل کند و این در حالیست
که سازگاری کامل خود با USB1 را نیز حفظ کرد. بعبارتی اگر کامپیوتر جدیدی خریدید که دارای USB2 است، دستگاه قدیمی USB1 شما میتواند با آن کار کند، فقط سرعت به USB1 محدود خواهد شد.
برای بهره گیری از سرعت بالا، هر دو دستگاه باید مجهز به USB2 باشند. سرعت بالای USB2 برای بسیاری از دستگاهها مانند دوربینهای دیجیتال، هارددیسکها و درایوهای DVD ارزشمند بوده و مورد مصرف یافته است.
هرچند که پشتیبانی از USB2 در ویندوزهای غیر از XP تعبیه نشده است اما USB بخوبی با ویندوز 98 به بالا کار میکند. این ویندوز XP است که پشتیبانی لازم برای USB2 را داراست. اگر یک کارت USB را به کامپیوتر دارای ویندوز XP وصل کنید، پشتیبانیهای لازم از طریق سایت Windows Update موجود است. لینک به این سایت در سایت کامتونت موجود است.
در اکثر مواقع اگر سیستم خود را با یک کارت جدید ارتقاء دهید، سی دی نصب آن کارت نیز همراه کارت ارائه میشود که با ویندوز 98 و Me بخوبی کار میکند.
از جمله قابلیتهای پورت USB آنست که تعداد 127 دستگاه را میتوان فقط به یک پورت USB وصل کرد. پورتهای USB، تغذیه را از خودشان تامین میکنند پس دستگاه مربوطه نیازی به منبع تغذیه اضافی ندارد. البته اگر چند دستگاه را با هم به یک پورت وصل کنید برای تغذیه آنها نیاز به self-powered hub دارید. نحوه اتصال دستگاههای USB ، اتصال زنجیره ای است. هر دستگاه USB دارای یک پورت USB دیگر هم هست که میتوان دستگاه بعدی را بدان وصل کرد. بعضی از کیبوردهای USB دارای چند اتصال USB اضافی برای اینکار هستند. بعضی از مونیتورهای USB تا سه اتصال اضافی USB دارند. مثلا یک ماوس USB را میتوان به کیبورد یا مانیتور وصل کرد.
دستگاههای USB قابلیت hot swappable دارند یعنی میتوان آنها را هنگام روشن بودن کامپیوتر، بدان وصل کرد یا از آن جدا ساخت. آنهایی که در گذشته با کامپیوتر زیاد کار کرده اند ارزش این قابلیت را میدانند. این مشخصه برای دستگاههایی مانند دوربینها مهم است.
انواع دستگاههای USB مانند کیبورد، دوربین عکاسی، ماوس، جوی استیک، مودم، درایو زیپ، پرینتر، اسکنر و حتی بلندگو وجود دارد. به جرات میتوان گفت که پورتهای سریال و موازی در کامپیوترهای جدید مرده اند.
اگر کامپیوتر شما فاقد پورت USB است و میخواهید یکی اضافه کنید حتما USB2 باشد. کارتهای آداپتور ویژه ارزان قیمتی وجود دارند که در اسلات PCI داخل کامپیوتر مینشینند و قابلیت USB را به کامپیوتر شما میدهند.
برای کامپیوترهای نت بوک، پورت USB ویژه ای وجود دارد که داخل اسلات کارت جا میشود. فقط بخاطر داشته باشید که پورتهای USB مصرف کننده برق نت بوک شما هستند که میتواند برای نت بوکها مشکل ساز باشد.
1- ابتدا خونسردی خودتون رو حفظ کنید. چون در اغلب این موارد، گناه رو به جون یه بنده خدایی دیگه میندازیم و بعد از کلی داد و بیداد، و جنگ و دعوا، احتمال شکستن مانیتور و غیره هم وجود داره.
معمولا میشینیم فکر میکنیم که توی این چند سال اخیر کدوم بد بختی اومده یک ثانیه پشت کامپیوتر ما نشسته. اون موقع است که داد میزنیم که ای بابا فهمیدم، این لرد نامرد، دفعه پیش که اومده بود پیش من، حدود 10.6 ثانیه به کیبرد دست زده. پس احتمالا همین لرد بوده که باعث خرابی شده!
2- سعی کنید هر برنامه اضافی که دارین رو از کار بندازید. چون احتمال میره که اون برنامه، به دیسک خراب دسترسی پیدا کنه و روی اطلاعات از بین رفته چیز بنویسه. اون موقع دیگه نمیشه هیچی از اطلاعات رو برگردوند.
معمولا همه افراد کلی برنامه در حال اجرا توی کامپیوترشون دارن که یا خودشون خبر ندارن یا بی خیال اجراش شدن.
اولی کاری که میکنید اینه که ویروس یابها رو از کار بندازید. برنامه های باز رو ببندید. مثلا Winamp و اکثر آنتی ویروسها توی سینی سیستم (System Tray) کنار ساعت، جا خوش میکنن. همه اونها رو ببندید.
3- از برنامه های کمکی، برای بازیابی اطلاعات استفاده میکنیم.
من کلی برنامه بازیابی اطلاعت از بین رفته رو امتحان کردم، یکی مثل PC Inspector File Recovery که رایگان هم هست. خیلی از مواقع که یه فایل معمولی رو اشتباهی پاک کردیم و از Recycle Bin هم حذفش کردیم. به درد میخوره. البته این برنامه کلی ایرادات داره و معمولا موقع بازیابی هارد دیسکهای فرمت شده، خیلی پایدار نیست و کلی ایراد میگیره و بعدش هم کار نمیکنه. اگه میخواین فایلهای پاک شده رو بازیابی کنید. همین PC Inspector File Recovery خیلی به درد بخوره.
یه برنامه که کلی وقته میشناختمش ولی به امکانات و توانایی هاش ایمان نداشتم، یه برنامه بی ریخت ولی پر فایده به اسم GetDataBack است. این برنامه که میشه توی نوع خودش عجوبه برنامه های بازیابی اطلاعات نامید. در دو نسخه ارایه میشه، یکی برای پارتیشن های FAT و FAT32 و دیگری برای پارتیشن های NTFS. البته این برنامه رایگان نیست ولی از من نشنیده بگیرید، توی سایتهای زیادی شماره سریال برنامه به راحتی پیدا میشه.
4- اگه هارد دیسک غیر قابل دسترسی هست و اگه مطمئنید که هیچ کار دیگه ای برای بازیابی نمیتونید انجام بدین، مثلا چک کردن دیسک با برنامه هایی مثل Norton Disk Doctor و حتی Scan Disk خود ویندوز، اونوقت هارد دیسک رو با کمک خود ویندوز فرمت کنید.
!! خیلی دقت کنید که حتما نوع فرمت رو همون نوعی انتخاب کنید که قبلا هارد دیسک داشته. مثلا اگه NTFS بوده، حتما این دفعه هم NTFS فرمت کنیدش و اگه FAT32 بوده، حتما FAT32 فرمت بکنید.
!! حتما فرمت از نوع Quick باشه. یعنی حتما گزینه «Quick Format» تیک خورده باشه.
بازیابی با کمک برنامه GetDataBack:
از این به بعد به جای GetDataBack همون مخففش یعنی GDB رو به کار میبرم.)
پس از اجرای برنامه GDB، قبل از هر کاری باید یه کار مهم کرد، سمت چپ برنامه، یه شاخه معرفی کرده برای کارهای موقتی برنامه (Temp) حتما این شاخه رو توی یه پارتیشنی که سالم باشه و نمیخواهید اطلاعات اون رو بازیابی کنید، قرار بدین. مثلا اگه قراره از درایو D اطلاعات از بین رفته رو به دست بیارین، این شاخه میتونه داخل C:\Temp باشه.
1- محل TEMP رو اصلاح کنید.
2- بعد همه دیسکهایی که برنامه نشون میده رو از انتخاب در بیارین و تنها گزینه Logical Drives رو انتخاب کنید.
دکمه Next رو بزنید.
از لیست صفحه بعد درایوی که میخواهید اطلاعتش بازیابی بشه رو انتخاب کنید و دوباره دکمه Next رو بزنید.
3- در لیست این صفحه نوع File System رو انتخاب کنید.(Fat32, NTFS و ...)
گزینه Excessive Search رو فعلا تیک نزنید. مراحل زیر رو ادامه بدید. اگه نتایج اونطور که میخواستین نبود (فایلهایی که میخواستین رو نتونستید پیدا کنید) دوباره مراحل بالا رو تکرار کنید و بعد گزینه Excessive Search رو تیک بزنید. این گزینه، جستجو رو با دقتت تر ولی با سرعت خیلی کند تر انجام میده.
4- دقت کنید که در قسمت Source drive، حتما گزینه اول یعنی Entire Drive فعال باشه.
اگه میخواهید فقط یک قسمت خاص از هارد رو بگردید، میتونید از گزینه دوم استفاده کنید.
دکمه Next رو بزنید.
5- یک کادر باز میشه و شروع میکنه به گشتن توی هارد دیسک.
صبر کنید تا تمام هارد رو بگرده.
6- اینجا باید بهترین File System رو انتخاب کنید.
به نوشته های زیر مراجعه کنید.
اینجا به یه دوراهی میرسیم.
برنامه با یه سری جستجو، به احتمال زیاد، چند تا File System پیدا کرده.
اول از همه اگه دیدین که فقط یک گزینه وجود داره که اون رو انتخاب کنید و خلاص.
اگه توی لیست سبز داشت که سبزه رو انتخاب کنید.
اگه همه گزینه ها زرد بود، یکی از زردها رو انتخاب کنید و دکمه Next رو بزنید. اگه نتایج مورد قبول نبود برگردین و بعدی رو انتخاب کنید.
اگه قرمز هم بود، مثل زرد عمل کنید.
در حالت کلی، سبز بهتر از زرد و زرد بهتر از قرمزه. هر کدوم که داشت رو انتخاب کنید.
7- تمام فایلها و شاخه هایی که پیدا کرده رو نشون میده.
هر کدوم که خواستید رو راست کلیک کنید و گزینه Copy رو انتخاب کنید.
توجه کنید که خیلی مواقع پیش میاد که شاخه ها اسامی واقعی خودشون رو ندارن. پس بهتره اگه دیدید اطلاعات شما توی لیست شاخه های پیدا شده نیست. تما شاخه هایی که اسامی عجیب قریب دارن رو هم تست کنید. شاید داخل اونها فایل مورد نظر شما قرار داشته باشه.
شاخه هایی که برنامه نتونه بنا به دلایلی اسمشون رو پیدا کنه، بصورت «[007102]» نامگذاری میکنه.
اگه توی این مرحله دیدید هیچ شاخه ای وجود نداره، میتونید با زدن گزینه Back یک File System دیگه رو (در صورت وجود) انتخاب کنید و دوباره next بزنید.
پایان.
امیدوارم هیچ وقت هارد تون بیخودی فرمت نشه...
 | ||
| سرعت نجومي توسعه و پيشرفت صنعت مخابرات بر کسي پوشيده نيست. بالطبع شبکه هاي صوت و ديتاي مخابرات به هم نزديک شده و با همگراشدن آن ها انواع مختلفي از سرويس هاي مخابراتي عرضه مي شوند. در طول سال هاي اخير سرويس هاي ويژه مختلفي توسط مراکز تلفني ديجيتال به مردم واگذار شده است ولي بخاطر مشکلاتي همچون وابسته بودن اين سرويس ها به سوئيچ ها و سيستم هاي مخابراتي به خارج از کشور، مشکلات مربوط به تغيير و اصلاح سرويس ها، کندي و محدوديت در ارائه آنها، قابليت هاي محدود و توزيع نامناسب و... باعث شده که طراحان سيستم هاي مخابراتي به فکر راه حل هاي ساده تر، ارزان تر و همچنين سريعتر براي ارائه سرويس به مشترکان باشد. يکي از جديدترين و در عين حال پر کاربردترين امکاناتي که شبکه ديجيتال مخابرات در اختيار کاربران قرار مي دهد امکانات شبکه هوشمند است. شبکه IN چيست؟ (Intelligent Network)شبکه هوشمند(Intelligent Network)يا IN يک سيستم يکپارچه براي ارائه سرويس ويژه بر روي بستر شبکه مخابراتي موجود است که ارائه سرويس هاي پيشتاز مختلفي را در حداق زمان به مشتري امکان پذير مي سازد. شبکه هوشمند از چند عنصر فيزيکي مرکز مديريت SCP مرکز سوئيچينگ سرويس يا، SSP ، کنترل سرويس يا SCEP ونقطه ايجاد سرويس يا SMP تشکيل شده است. مزاياي شبکه هوشمند مي توان به جدا سازي اعمال مربوط به سرويس از سوئيچ هاي تلفني به منظور يکنواخت کردن نحوه استفاده از آنها در کل شبکه ، ارائه و راه اندازي سريع سرويس ها ، افزايش ميزان تماس هاي موفق ، مديريت انعطاف پذير و فراگير بر کل شبکه و امکان کنترل پارامترهاي ارائه سرويس از طريق مشترک اشاره کرد. سرويس هاي IN در حال حاظر در محدوده مخابراتي استان تهران از مجموع 10 سرويس وعده داده شده مبتني بر بستر intelligeng Network هشت سرويس ارائه مي شود که فعلا تنها از طريق مراجعه متقاضيان به مراکز مخابراتي قابل دسترسي است. البته به استثناي اينترنت هوشمندي که جديدا در استان تهران شروع به کار کرده است. در زير به معرفي بعضي از سرويس هاي INمي پردازيم: سرويس مکالمه اعتباري (Prepaid service fined telephony) متقاضي بعد از خريد Scratch کارت هاي اين سرويس از مراکز فروش و تماس با شماره تلفن رايگان سه رقمي اين سرويس بوسيله هر تلفن و وارد کردن شناسه کاربري و رمز عبور خود قادر به برقراري تماس شهري ، بين شهري يا بين الملل خواهد بود و هزينه مکالمات از اعتبار کارتش کسر خواهد شد. اين سرويس حتي براي تلفن هائي که به علت پرداخت نکردن قبض تلفن توسط مخابرات قطع شده اند کاربرد دارد. سرويس مکالمه رايگان(Free phone) در اين سرويس شرکت ها و سازمان ها مي توانند هزينه تماس هايي که به آن ها زده مي شود را تقبل بنمايند. در اين حالت تماس گيرنده مکالمه هيچ گونه مبلغي را نمي پردازد و براي او ارتباط رايگان است. اين سرويس به سبب انعطاف پذيري فوق العاده در مسيريابي و شارژ معکوس مکالمات و قابليت سفارشي شدن شروط برقراري تماس و بار رواني و تبليغي آن يکي از مهمترين سرويس هاي شده روي بستر INاست. سرويس مکالمه رايگان مناسب سازمان ها و شرکت هايي دولتي و خصوصي است که نياز به گردآوري و تهيه نظرات ،پيشنهادات ،انتقادات و ديدگاههاي مشتريان و مراجعين شان را دارند مي باشد. از قابليت هاي اين سرويس مي توان به انتقال تماس هاي ورودي در هنگام اشغال يا عدم پاسخگويي ،محدود کردن ناحيه تماس گيرنده ، صندوق پيام صوتي ،مسيريابي مبتني بر زمان ، تعريف رمز عبور ، مسيريابي بر اساس منطقه جغرافيايي تماس گيرنده ، توزيع مکالمات بر اساس کد مقصد و امکان محدود سازي تعداد مکالمات همزمان اشاره کرد. سرويس شبکه خصوصي مجازي (Virtual private network) سازمان ها ، ادارات و شرکت هاي دولتي و خصوصي با استفاده از سرويس VPN بر روي بستر تلفن ثابت (PSTN) قادر به تشکيل يک شبکه مجازي خصوصي براي خود خواهند بود. در اين سرويس هر ايستگاه داراي يک شماره داخلي اختصاصي خواهد بود و براي برقراري تماس با مقصدي خارج از شبکه VPN کاربر بايد شماره شناسايي و رمز عبوري را وارد کند. اين سرويس شبکه IN در حقيقت يک شبکه تلفن داخلي (سانترال) را براي متقاضي فراهم مي کند منتها در ابعاد يک استان و ميان دفاتر و شعب مختلف سازمان. از قابليت هاي ويژه اين سرويس مي توان به امکان انتقال مکالمات از يک مشترک به مشترک ديگر VPN ، شماره گيري اختصاري ، تعريف شماره شناسايي ويژه ، صندوق پيام هاي صوتي و محدود سازي تماس هاي همزمان اشاره کرد. سرويس شماره فراگير(Universal Access Number) اين سرويس براي شرکت ها،سازمانها و کسب و کارهاي خدماتي مانند آتشنشاني ، اورژانس ها و حتي اغذيه فروشي ها قابل استفاده است. صاحب سرويس تنها يک شماره را به عنوان شماره تلفن خود به مشتريانش اعلام مي کند ولي به محض شماره گيري شبکه هوشمند تماس ورودي را به نزديک ترين شعبه به محل تماس گيرنده هدايت مي کند. |
برنامه Partition Magic یكی از بهترین برنامه های پارتیشن بندی است که بنا به ادعای سازندگانش برنامه استاندارد پارتیشن بندی محسوب میشه.یه راست میرم سر اصل موضوع:
اصلا پارتیشن مجیک به چه درد میخوره؟
1- جایگزینی بسیار عالی برای برنامه Fdisk ماکروسافت که تحت داس اجرا میشه.
2- قابلیت تغیر اندازه پارتیشن ها بدون از دست دادن اطلاعات داخل اونها.
3- چسباندن چندین پارتیشن به یکدیگر و یا تبدیل یک پارتیشن به چند پارتیشن.
4- فرمت کردن و پارتیشن بندی در کمتر از 1 سوت و نیم (تقریبا نصف سه سوت)
5- خیلی کارهای دیگه...
6- و غیره...
7- ...
چه کسایی میتونن با Partition Magic کار کنن؟
اولا این رو بدونید که درسته که این برنامه یک برنامه کاملا حرفه ای است، ولی اینقدر کارکردن باهاش راحته که همه میتونن ازش استفاده کنند. افراد با آی کیو حدود گل کلم به بالا میتونن از این برنامه استفاده کنن.
ولی این رو هم بدونید که این برنامه میتونه اینقدر خطرناک باشه که کل اطلاعات هارد دیسک شما رو از بین ببره. پس با دقت باهاش کار کنید و کاری رو که مطمئن نیستید چیه انجام ندین.
اصلا پارتیشن چی هست؟
ای بابا، نشد دیگه!
پارتیشن در لغت به معنی تقسیم کردن و مجزا کردنه. درست مثل پارتیشن توی ساختمونها و اداره ها که یه قسمت رو از قسمت دیگه جدا میکنه، توی هارد دیسک کامپیوتر هم میشه قسمتهای مجزایی ساخت که اطلاعات داخل اونها از یکدیگه جدا باشن.
حتی میشه نوع ذخیره فایلها در هر پارتیشن مجزا باشه.(اینو بعدا توضیح میدم)
از مزایای چندین پارتیشن داشتن اینه که اگه اطلاعات یک پارتیشن در اثر ویروس و یا به علت سهل انگار از بین بره، اطلاعات بقیه پارتیشنها باقی میمونه.
دیگه اینکه میشه چندین سیستم عامل روی یک کامپیوتر داشت. مثلا خیلیها ویندوز XP و ویندوز 98 یا ME رو باهم دارند.
File Systemهای مختلف:
فرض کنید که توی خونه یک کمد دارین که سه تا کشو داره. هر کشو هم مال یک نفره. هر کسی یکجوری وسایلش رو داخل کشو قرار میده. یکی وسایل رو مرتب کنار هم میچینه. یکی وسایلش رو مرتب پشت سر هم داخل کشو چیده و هر چیزی معلومه کجا قرار داره. یکی هم وسایلش رو درهم ریخته داخل کشو. یکی هم کشوهاش خالی و مرتبه و تمام وسایلش رو ریخته وسط اطاق!
طریقه چیدن وسایل داخل کشو رو میشه به سیستم مدیریت فایل در هارد دیسک تشبیه کرد. شما اطلاعاتتون رو بر روی هارد داخل فایلها و شاخه های مختلف ذخیره میکنید. این فایلها در جاهای مختلف هارد ذخیره میشن و شما ممکنه چندتایی از فایلها رو پاک کنید و مجدد فایل جدید جای اونها بریزید. این وظیفه File System هست که به ویندوز بگه کجای هارد خالی هست و اطلاعات رو کجا ذخیره کنه و فایلی که میخواهید پاک کنید از کجای هارد دیسک پیدا کنه.
File System های مختلفی وجود داره که مهمترینهاش رو توضیح میدم.
1- FAT یا File Allocation Table سیستمی بود که از زمان داس مورد استفاده بود و به FAT 16 مشهور بود. این سیستم که هنوز هم ویندوزهای مختلف میشناسنش و اطلاعات داخلش رو نشون میدن، در زمان خودش خیلی خوب بود. ولی بعدها که هارد دیسکهای ظرفیت بالا به بازار اومد. دیگه نمیتونست مدیریت مناسبی برای حجمهای بالا ارایه کنه. از محدودیتی كه FAT 16 داشت این بود كه نمیشد پارتیشنهایی بزرگتر از 2 گیگابایت داشت. به همین خاطر از ویندوز 98 به بعد، یك سیستم دیگه اومد به نام FAT 32.
2- FAT 32، كه نسخه تكمیل شده FAT16 است، با ویندوز 98 به بازار اومد و خیلی از اشكالات FAT16 رو از بین برد. FAT 32 میتونه پارتیشنهایی به بزرگی 2 ترابایت ( 2000 گیگابایت) داشته باشه ولی هنوز محدودیت حجم فایل وجود داره. یعنی حداكثر اندازه یك فایل میتونه 4 گیگابایت باشه. این فایل سیستم رو هنوز تمامی سیستم عاملهای ماكروسافت (البته از ویندوز 98 به بالا) میشناسن.
3- NTFS یا New Technology File System كه با ویندوز NT به بازار اومد و میتونست اشكالات FAT یا FAT32 را برای هاردهای بزرگ پوشش بده و به عنوان یك فایل سیستم برای هاردهای ظرفیت بالا و هاردهای سرورها شد. از خصوصیات این فایل سیستم میشه به عدم محدودیت اندازه فایل و پارتیشن و جلوگیری از نوشتن اطلاعات بر روی نقاط معیوب هارددیسك (Bad Sector)، قابلیت رمزگذاری بر روی اطلاعات و محدود كردن دسترسی بر اساس كاربر اشاره كرد. پارتیشنهایی كه از این فایل سیستم استفاده میكنن رو فقط میشه توی ویندوزهای NT، 2000، XP و NET. استفاده كرد. یعنی در ویندوز 98 یا ME نمیتونید اطلاعات داخل اونها رو بخونید یا بنویسید. (البته برنامه های كمكی برای این كار وجود داره)
4- Linux Ex2/ Ex3 دو فایل سیستم معروف لینوكس هستند كه به صورت پیش فرض در نسخههای مختلف لینوكس استفاده میشه. اگر تا بحال فقط از ویندوز استفاده كردین احتمالا این فایل سیستم رو تا به حال ندیدین. خصوصیت بارز اون امكان داشتن پارتیشن تا اندازه 4 ترا بایت (4000 گیگابایت) و قابلیت بازیابی بسیار بالای اطلاعات است. هیچكدام از سیستمهای عامل ماكروسافت تا به حال امكان استفاده از پارتیشنهای لینوكس رو در اختیار نگذاشتن، یعنی اطلاعات داخل اونها رو نمیشه (البته نرم افزارهای خاصی برای این كار هست) خواند و نوشت.
5- انواع دیگر: فایل سیستمها به همین تعداد محدود نمیشن. تقریبا هر سیستم عاملی برای خودش یك فایل سیستم مجزا داره، مثلا Novel یا Os/2 هر كدوم فایل سیستم خودشون رو دارن ولی كسی كه با ویندوز كار میكنه، كمتر با اونها سر و كار داره.
انواع پارتیشنها:
به طور كلی در یك تقسیم بندی دیگه میشه پارتیشنها رو به 3 دسته تقسیم كرد:
1- Primary كه معمولا پارتیشن اصلی و اولیه محسوب میشه برای اینكه سیستمعاملهای ماكروسافت (منظورم انواع Dos و Windows است) بتونن اجرا (Boot) بشن لازمه كه حداقل یك پارتیشن از این نوع وجود داشته باشه و اسم اون هم C باشه. ممكنه شما هم ویندوز را توی پارتیشن دیگری نصب كرده باشین، ولی حتما باید یك پارتیشن Primary داشته باشین كه اسمش هم C باشه. ویندوز توی این پارتیشن یك سری فایل سیستمی میریزه كه اگه نباشه ویندوز اجرا نمیشه. (مثلا توی ویندوز XP فایلهای Boot.ini NTDETECT.COM از فایلهای سیستمی هستند كه توی پارتیشن C ریخته میشن)
2- Extended در اصل این نوع پارتیشن خودش یك جور پارتیشن Primary محسوب میشه كه به عنوان یك ظرف برای پارتیشنهای Logical به كار میرن. اگه هارد دیسك شما بیشتر از یك پارتیشن داشته باشه، حتما یكی از این پارتیشنها داره. (توی برنامه پارتیشن مجیك با رنگ آبی آسمانی نشون داده شده.)
3- Logical وقتی بخواهیم بیش از یك پارتیشن داشته باشیم، باید بعد از پارتیشن اصلی (Primary) یك پارتیشن Extended داشته باشیم و داخل اون رو میتونیم به هر تعداد پارتیشن كه بخواهیم تقسیم كنیم. معمولا پارتیشنهای D E و .. كه همه دارند از این نوعه. البته نوع File System این پارتیشنها میتونه متفاوت باشه و مثلا یك پارتیشن Logical از نوع Fat32 و یكی از نوع NTFS داشت. (همونطور كه در شكل نقشه دیسك پایین میبینید.)
آتیش کردن برنامه.
اولش که برنامه رو نصب کنید. (این یکی رو دیگه شرمنده نمیشه لینک داد دانلود کنید، چون هم پولیه هم حجم دانلودش حداقل 30 مگ میشه. از روی یک سی دی پیداش کنید و نصبش کنید. وقتی آتیش کنیدش یه صفحه جمع و جور باز میشه که سه قسمت مهم داره.
1- نقشه دیسک
2- صفحه کنترل
3- دکمه های اجرایی
نمای كلی نرم افزار و قسمتهای مختلف آن
1- نقشه دیسک، یک نمای کلی از هارد دیسک شما نشون میده، با یک نگاه میتونید بگین که هر پاریتیشن چقدر جا گرفته و از چه سیستمی (File System) استفاده میکنه. به عنوان مثال یک نگاه به نقشه هارد دیسک من بندازین. همونطور که دیده میشه، من چهارتا پارتیشن دارم. اولی که C هست و اسمش رو هم OS گذاشتم، چون صفحه کوچیک بوده حجمش رو نشون نداده،
نقشه دیسك نشانگر نوع پارتیشنها و حجم اونهاست.
اطلاعات هر پارتیشن با نگاه داشتن ماوس بر روی آن دیده میشه
کافیه ماوس رو روی هر کدوم از پارتیشن های نشون داده شده ببرین تا تمامی اطلاعاتش رو نشونتون بده.
رنگها توی این برنامه خیلی مهم هستند، اگه به راهنمای رنگهای پایین صفحه یه نگاه بکنید، خیلی ساده میتونید نوع پارتیشنها رو تشخیص بدین. همونطور که توی شکل بالا هم دیده میشه، پارتیشن اول من که اسمش رو گذاشتم OS، از نوع FAT32 هست.
پارتیشن بعدی که D هست و اسمش DOCS هست هم از نوع FAT32 است ولی پارتیشن بعدی که E است از نوع NTFS است. اگه دقت کنید پارتیشن دوم و سوم در یک مستطیل آبی رنگ احاطه شدن، این یعنی که اونها از نوع Extended هستند. و بالاخره پارتیشن آخری هم مال لینوکسه و از سیستم Ext3 استفاده میکنه.
اون قسمتهایی توی هر پارتیشن که با رنگ کرم رنگ پر شده، نشون دهنده درصد پر شدن اون پارتیشنه، یعنی اطلاعات داخل اون پارتیشن اینقدر جا گرفته.
حالا كه به اندازه كافی از در و دیوار حرف زدیم بهتره بریم سراغ كار اصلی، یعنی داغون كردن هارد
تغییر اندازه دادن یك پارتیشن: راحت ترین كاری كه پارتیشن مجیك انجام میده تغیر اندازه دادن یك پارتشن است. (البته تغییر اندازه پارتیشن Primary و اون پارتیشنی كه روش ویندوز نصب كردین یك كم سخت تره.) برای این كار كافیه روی پارتیشنی كه میخواهین تغیر اندازه بدهیدش، راست كلیك كنید و از منوی باز شده گزینه Resize / Move رو انتخاب كنید. از كادری كه باز میشه میتونید اندازه جدید پارتیشن رو انتخاب كنید.
توی این كادر چند قسمت مهم وجود داره:
1- Free Space Before كه میزان فضای خالی قبل از پارتیشن رو نشون میده. اگه بخواهید پارتینش رو جابجا كنید، این مقدار تغیر میكنه در غیر این صورت مقدار صفر باید باقی بمونه.
2- New Size اندازه جدیدی است كه میخواهید پارتیشن پیدا كند. این مقدار رو نمیتونید از مقدار فضای اشغال شده هارد كوچكتر در نظر بگیرید. (قسمت مشخص شده با سبز تیره)
3- Free Space After میزان فضایی كه میخواهید بعد از این پارتیشن خالی بماند
4- Cluster Size رو تغییر ندهید.
تشكیل یك پارتیشن جدید: این برنامه خیلی راحتتر و سریعتر از برنامهای مثل Fdisk پارتیشنهای جدید تشكیل میده، برای همین خیلی از كسانی كه میخواهند سریعتر پارتیشن بندی كنند، همه عملیات تشكیل پارتیشنهای جدید رو با این برنامه انجام میدهند. برای این كار كافیه یك جای خالی هارد دیسك كه در نقشه دیسك با رنگ خاكستری تیره نشون داده میشه، راست كلیك كرده و گزینه Create رو انتخاب كنید.
توی كادر جدیدی كه باز میشه، میتونید مشخصات پارتیشن جدید رو انتخاب كنید. تنظیماتش به قرار زیر است:
1- Create as كه مشخص میكنه چه نوع پارتیشنی میخواهید بسازید. (Primary یا Logical یا Extended)
2- Partition Type كه نوع File System رو انتخاب میكنه
3- Label كه اگه دوست داشته باشید میتونید یك اسم برای پارتیشن انتخاب كنید. (این مورد اختیاری است)
4- Size كه اندازه پارتیشن جدید رو انتخاب میكنید. (میشه در قسمت Percent هم درصد اشغال فضای هارد رو توسط این پارتیشن جدید كه قراره ساخته بشه مشخص كرد).
موارد دیگری هم هست ولی چون زیاد استفاده نمیشه توضیح نمیدم.
پارتیشن بندی یك هارد كاملا خالی از اول:
میخواهیم یك هارد 40 گیگابایتی خالی رو پارتیشن بندی كنیم.
1- ابتدا با راست كلیك كردن بر روی نوار خاكستری و انتخاب گزینه Create و انتخاب كردن گزینهها همانند زیر پارتیشن Primary میسازیم كه حجمش 25 درصد حجم كل هارد باشد. تنظیمات: Create as: Primary، Partition Type: Fat32، Label:Win، Percent of allocated Space:25%) دقت كنید كه در هنگام ساختن پارتیشن، كافی است یكی از گزینههای حجم درخواستی یا درصد را پر كنیم. در مثال بالا ما با انتخاب 25 درصد، در اصل یك چهارم حجم هارد را به پارتیشن اولیه اختصاص دادیم.
2- در مرحله دوم باید یك پارتیشن از نوع Extended بسازیم كه كل فضای باقیمانده هارد رو اشغال كنه. چون همونطور كه قبلا گفتیم، پارتیشنهای Extended در اصل برای نگهداری پارتیشنهای Logical ساخته میشن.
پس مجدد در فضای خالی نوار خاكستری (كه الان یك چهارم سمت چپش رو فضای پارتیشن C اشغال كرده) راست كلیك كنید و Crearte رو انتخاب كنید. فقط كافیه Partition Type رو روی Extended بگذارید و اندازه اون رو 100 درصد انتخاب كنید. (چون میخواهیم كل فضای باقی مونده رو به پارتیشن Extended اختصاص بده.)
3- داخل پارتیشن Extended كه الان ساخته شده (كادر آبی آسمانی) راست كلیك كرده و Create رو انتخاب میكنیم. با انتخاب Logical برای Create as و Fat32 برای Partition Type و تایپ كردن 10000 در كادر Size یك پارتیشن 10 گیگابایتی از نوع Fat32 تشكیل میدهیم.
4- مرحله بالا رو مجددا انجام میدهیم.
5- مرحله فوق رو مجدد تكرار میكنیم. با این تفاوت كه در جای Size عددی تایپ نكرده و در قسمت Percent مقدار 100 رو تایپ میكنیم. بدین صورت یك پارتیشن با میزان فضای باقی مانده از 2 پارتیشن قبلی تشكیل میشود.
6- بعد از انجام شدن همه این عملیات، كافی است برای اجرا شدن این تغییرات بر روی دكمه Apply در قسمت سمت چپ و پایین صفحه قرار دارد كلیك كنید. بعد از تایید اینكه آیا میخواهید عملیات انجام شود، كلیه این كارها با سرعت انجام میشود. (گاهی اوقات یك پارتیشن در حال استفاده است و برنامه از شما میپرسد كه كامپیوتر را ریست كند و عملیات را انجام دهد، كه در اینجور مواقع اگر مطمئن هستید كه پارتیشن بندی به درستی انجام شده است، قبول كنید تا بقیه كارها بطور خودكار انجام شود.)
توجه: در هر مرحله از كار كه به نظرتان اندازه پارتیشن یا تنظیمات مناسب نیامد، با كلیك كردن بر روی دكمه Undo از عمل قبلی صرف نظر كرده و عمل جدیدی انجام دهید. دقت كنید كه اگر بطور مثال یك پارتیشن جدید ساخته و حجم آن را 10 گیگابایت در نظر گرفته باشید و بعد نظرتان تغیر كند و بخواهید سایز آن را به 12 گیگابایت تغیر دهید، نباید آن پارتیشن را Resize كنید، زیرا در این صورت پارتیشن مجیك یكبار پارتیشنی 10 گیگی ساخته و سپس آن را به اندازه 12 گیگابایت تغییر اندازه میدهد.
احتمالا شما هم مثل من، چون دیدین که بقیه این کار رو میکنن کنار سایتتون یکی گذاشتین. شاید هم برای قشنگی.
الان به همین بالای صفحه اصلی سایت ما که نگاه کنید یه قسمت گذاشتم به اسم پذیرایی. اصلا به چه درد میخوره اش رو امشب تعریف میکنم.
به طور خلاصه RSS یک صفحه XML است.
حالا بیا جمعش کن. XML چیه دیگه؟
XML یه صفحه متنه که یه سری اطلاعات توی خودش ذخیره کره. فرض کنید مثل یک فایل ZIP که میتونه کلی فایل رو توی خودش ذخیره کنه، فایلهای XML هم یک سری بانک های اطلاعاتی کوچیک هستن که فقط از متن استفاده میکنن. برای همین به راحتی به همه دستگاهها منتقل میشن. یعنی میشه اونها رو مثل SMS به موبایل هم ارسال کرد.
حالا دوباره میپرسم RSS چیه. ایندفعه مثل آدمیزاد جواب بده لطفا!!
خیلی خوب. RSS یه فایل متنی ساده است (مثلا میشه با Notepad داخلش رو دید) که خلاصه یا سر تیتر نوشته های یک سایت که دائما مطالب جدید داخلش قرار میگیره رو در خود داره.
مثلا الان دیگه همه سایتهای خبری، خبرهای خودشون رو علاوه بر اینکه روی سایت با رنگ و لعاب فراون قرار میدن، یه نسخه RSS سایت رو هم در دسترس قرار میدن که باعث میشه، دستگاههای دیگه مثل موبایلها و PDA ها هم بتونن از اون سایت استفاده کنن.
مثلا فرض کنید شما هم موبایل دارین گوشت کوب، مال عهد پادشاه ویز ویزک، یا به قول یه نفر مال عهد تیرکمون سنگی... خیلی هم دلتون میخواد اخبار روز رو روی موبایل داشته باشین. ولی امان از این گوشی های قدیمی. اون موقعا که wap نبوده. (نه اینکه حالاش که هست، توی ایران همه دارن ازش استفاده میکنن!)
موبایل به این عتیقه ای که نمیتونه یه سایت پر زرق و برق مثل بخش خبر یاهو (Yahoo! News) رو بگیره و بخونه.
پس چیکار میکنه؟ نسخه RSS سایت خبری یاهو رو میگیره. چون متن خالص هست. مثل SMS به سادگی نشون میده. هیچ دردسری هم برای رنگی کردن و جدول بندی و از این جنگولیات نداره.
خوب این به چه درد ما میخوره؟
خوب شما هم میتونید مثل همون موبایل، یه نسخه ساده از هر سایتی که این امکان رو به شما ارایه بده بخونید.
باز هم اومدی که نسازی.
ما رفتیم یه کامپیوتر خریدیم هوار تومن، حالا بیایم یه نسخه بی رنگ و رو لعاب از سایت رو بخونیم که چی بشه؟
یه جواب راحت. فرض کنید صد و بیست تا وبلاگ و سایت خبری میشناسید که خیلی باحالن (دقیقا مثل لاست لرد). هر شب هم که به اینترنت وصل میشین، هر صد و بیست تا رو باز میکنید تا ببینید کدوم آپدیت شده و مطلب جدید نوشته.
حالتون گرفته نمیشه اگه ببنید بعد از این همه صبر کردن، هیچکدوم از سایتها حتی یه مطلب جدید هم در این مدت ننوشتن (دقیقا مثل لاست لرد)
بعد هم حتما میگید: خدا ازشون نگذره، اینها تو این مدت چیکار میکردن؟ چرا هیچی ننوشتن؟!
حالا فرض کنید یه برنامه دارین که عقلش میرسه RSS چیه. شما هم این صد و بیست تا سایتی رو که میشناسین و دوست دارین رو توی اون معرفی کردین. (فرض کردیم همشون RSS دارن)
به محض اینکه به اینترنت وصل میشین. برنامه «RSS خوان» رو اجرا میکنید و میگید سر تیتر مطالب جدید سایتها و چند خط خلاصه اون مطالب رو بگیره.
بعد با یه نگاه به سر تیتر مطالب هر سایت، میتونید ببینید که چه مطالبی نوشتن. اونوقت اگه از اون مطلب خوشتون اومد، روی لینکی که برنامه براتون گذاشته کلیک کنید تا اون مطلب رو بطور کامل بخونید.
جالبه. حالا چطوری RSS بخونیم یا ببینیم؟
متاسفانه این تکنولوژی با اینکه خیلی جدید نیست (سال 97 شرکت Netscape از این تکنولوژی استفاده میکرده) برنامه های کمی داریم که ازش استفاده کنن. مثلا اینترنت اکسپلورر، بصورت ذاتی نمیتونه RSS نشون بده. فقط RSS رو مثل یه فایل XML یعنی بصورت شاخه شاخه نشون میده که اصلا قشنگ نیست.
FireFox هم با این همه طرفدار، اصلا نمیفهمه RSS چیه.
Opera از نسخه های خیلی قبلش، به سادگی، RSS رو نشون میده. هرچند من از نوع نشون دادن RSS در Opera خوشم نمیاد.
IE7 یا (Internet Explorer 7) که قراره بیاد و من نسخه آزمایشی اون رو تست کردم. یکی از زیباترین و ساده ترین RSS خوان هایی بود که تاحالا باهاش کار کردم. به محض اینکه روی لینک یک صفحه RSS کلیک کنید. بصورت رنگی و خیلی قشنگ، سر تیتر مطالب اون سایت رو نشون میده.
حالا IE7 ام کجا بود که برام RSS بخونه؟
یه برنامه به اسم Novobot پیدا کردم که فارسی رو خیلی قشنگ نشون میده.
بروید و از اینجا دانلودش کنید.
بعد از اجرا کافیه آدرس RSS سایتی که میخواهید رو بهش بدهید و دکمه Refresh رو بزنید.
یه نکته: توی خیلی از سایتها، نسخه های مختلفی از RSS یافت میشه. چون نمیخوام زیاد پیچیده بکنمش، همینقدر بدونید که RDF و RSD و XML تقریبا مشابه هم هستن. فقط این نسخه ATOL.XML که خیلی جدیده، کل متن سایت رو نشونتون میده و در اصل میشه گفت یه نسخه کامل و قابل خواندن از سایت برای دستگاههای مختلفه.
پس برای برنامه های RSS خوان مثل Novobot کافیه آدرس XML یا RDF سایت رو داشته باشید که معمولا میتونید با نگاه کردن به اطراف سایت یه لینک به اون پیدا کنید.
برای کامل شدن مطلب، آدرس XML (یا همون RSS) چند سایت خیلی معروف و پر کاربرد و کار درست رو خدمتتون عرض میکنم:
1- http://www.lostlord.com/index.rdf نیاز به توضیح ندارد.
2- http://news.google.com/?output=rss دریافت آخرین خبرها از طریق RSS Feed گوگل
3- http://rss.news.yahoo.com/rss/topstories تیتر خبرهای یاهو
4- http://rss.cnn.com/rss/cnn_topstories.rss خبرهای CNN
5- http://newsrss.bbc.co.uk/rss/newsonline_uk_edition/front_page/rss.xml این یکی هم مال BBC است. (طول آدرس رو داشته باشید)
معمولا سطح هاردديسك به قسمت هاي مختلفي تقسيم مي شود و هر بخش ويژه ي اطاعات خاصي كه بايد در جاي خود باشند تا سيستم به خوبي و با سرعت كار كند. هرگاه برنامه اي را نصب و يا فايلي را كپي مي كنيد، در جايي قرار مي گيرند. وقتي كه بعد از مدتي آنها را پاك مي كنيد، جاي آنها خالي مانده و در نتيجه ساختار هاردديسك و درايوها به طور نامنظم و به هم ريخته شده و باعث كاهش كارايي و سرعت دستگاه مي شود. به همين دليل بايد هرازچند گاهي با استفاده از فرمان Defrag در Systemtools به اين وضعيت سامان بخشيد. براي اين كه اين كار را راحت تر انجام دهيم، يك فايل جديد به نام context_defrag.inf در Notepad بسازيد و متن زير را در آن تايپ كنيد (توجه داشته باشيد هنگام ذخيره كردن فايل گزينه All Files را انتخاب كنيد نه Text Documents) Context_defrag.INF Adds Defrag to The right clickcintext menu in windows XP [Version] "$ Signature="$ CHICAGO [Default Install] AddReg=AddMe [AddMe] "Drive\Shell\Defrag\command "EFRAG.EXE%1"، HKCR سپس راست كليك كرده دكمه Install را انتخاب كنيد. اين كار يك منوي جديد در XP اضافه مي كند كه توسط آن مي توانيد به طور خودكار درايوها را Defrag كنيد. به اين صورت كه در پنجره ي My Computer روي درايو مورد نظر كليك كرده و گزينه Defrag را انتخاب كنيد. پنجره اي ظاهر خواهد شد و درايو Defrag مي شود. وقتي كه اين كار به پايان رسيد پنجره بسته مي شود. اگر بخواهيد اين قابليت را حذف كنيد، از منوي Start، گزينه Run را اجرا كرده و regedit.exe را تايپ كنيد. به آدرس HkEY-CLASSES-ROOT\Drives\Shell رفته و پوشه ي Defrag را پاك كرده و Regedit را ببنديد. http://iritn.com/index.php?action=show&type=news&id=4798
برنامه Partition Magic يكی از بهترين برنامه های پارتيشن بندی است که بنا به ادعای سازندگانش برنامه استاندارد پارتيشن بندی محسوب ميشه. يه راست ميرم سر اصل موضوع: اصلا پارتيشن مجيک به چه درد ميخوره؟ 1- جايگزينی بسيار عالی برای برنامه Fdisk ماکروسافت که تحت داس اجرا ميشه. 2- قابليت تغير اندازه پارتيشن ها بدون از دست دادن اطلاعات داخل اونها. 3- چسباندن چندين پارتيشن به يکديگر و يا تبديل يک پارتيشن به چند پارتيشن. 4- فرمت کردن و پارتيشن بندی در کمتر از 1 سوت و نيم (تقريبا نصف سه سوت) 5- خيلی کارهای ديگه... 6- و غيره... 7- ... چه کسايی ميتونن با Partition Magic کار کنن؟ اولا اين رو بدونيد که درسته که اين برنامه يک برنامه کاملا حرفه ای است، ولی اينقدر کارکردن باهاش راحته که همه ميتونن ازش استفاده کنند. افراد با آی کيو حدود گل کلم به بالا ميتونن از اين برنامه استفاده کنن. ولی اين رو هم بدونيد که اين برنامه ميتونه اينقدر خطرناک باشه که کل اطلاعات هارد ديسک شما رو از بين ببره. پس با دقت باهاش کار کنيد و کاری رو که مطمئن نيستيد چيه انجام ندين. اصلا پارتيشن چی هست؟ ای بابا، نشد ديگه! پارتيشن در لغت به معنی تقسيم کردن و مجزا کردنه. درست مثل پارتيشن توی ساختمونها و اداره ها که يه قسمت رو از قسمت ديگه جدا ميکنه، توی هارد ديسک کامپيوتر هم ميشه قسمتهای مجزايی ساخت که اطلاعات داخل اونها از يکديگه جدا باشن. حتی ميشه نوع ذخيره فايلها در هر پارتيشن مجزا باشه.(اينو بعدا توضيح ميدم) از مزايای چندين پارتيشن داشتن اينه که اگه اطلاعات يک پارتيشن در اثر ويروس و يا به علت سهل انگار از بين بره، اطلاعات بقيه پارتيشنها باقی ميمونه. ديگه اينکه ميشه چندين سيستم عامل روی يک کامپيوتر داشت. مثلا خيليها ويندوز XP و ويندوز 98 يا ME رو باهم دارند. File Systemهای مختلف: فرض کنيد که توی خونه يک کمد دارين که سه تا کشو داره. هر کشو هم مال يک نفره. هر کسی يکجوری وسايلش رو داخل کشو قرار ميده. يکی وسايل رو مرتب کنار هم ميچينه. يکی وسايلش رو مرتب پشت سر هم داخل کشو چيده و هر چيزی معلومه کجا قرار داره. يکی هم وسايلش رو درهم ريخته داخل کشو. يکی هم کشوهاش خالی و مرتبه و تمام وسايلش رو ريخته وسط اطاق! طريقه چيدن وسايل داخل کشو رو ميشه به سيستم مديريت فايل در هارد ديسک تشبيه کرد. شما اطلاعاتتون رو بر روی هارد داخل فايلها و شاخه های مختلف ذخيره ميکنيد. اين فايلها در جاهای مختلف هارد ذخيره ميشن و شما ممکنه چندتايی از فايلها رو پاک کنيد و مجدد فايل جديد جای اونها بريزيد. اين وظيفه File System هست که به ويندوز بگه کجای هارد خالی هست و اطلاعات رو کجا ذخيره کنه و فايلی که ميخواهيد پاک کنيد از کجای هارد ديسک پيدا کنه. File System های مختلفی وجود داره که مهمترينهاش رو توضيح ميدم. 1- FAT يا File Allocation Table سيستمی بود که از زمان داس مورد استفاده بود و به FAT 16 مشهور بود. اين سيستم که هنوز هم ويندوزهای مختلف ميشناسنش و اطلاعات داخلش رو نشون ميدن، در زمان خودش خيلی خوب بود. ولی بعدها که هارد ديسکهای ظرفيت بالا به بازار اومد. ديگه نميتونست مديريت مناسبی برای حجمهای بالا ارايه کنه. از محدوديتی كه FAT 16 داشت اين بود كه نميشد پارتيشنهايی بزرگتر از 2 گيگابايت داشت. به همين خاطر از ويندوز 98 به بعد، يك سيستم ديگه اومد به نام FAT 32. 2- FAT 32، كه نسخه تكميل شده FAT16 است، با ويندوز 98 به بازار اومد و خيلی از اشكالات FAT16 رو از بين برد. FAT 32 ميتونه پارتيشنهايی به بزرگی 2 ترابايت ( 2000 گيگابايت) داشته باشه ولی هنوز محدوديت حجم فايل وجود داره. يعنی حداكثر اندازه يك فايل ميتونه 4 گيگابايت باشه. اين فايل سيستم رو هنوز تمامی سيستم عاملهای ماكروسافت (البته از ويندوز 98 به بالا) ميشناسن. 3- NTFS يا New Technology File System كه با ويندوز NT به بازار اومد و ميتونست اشكالات FAT يا FAT32 را برای هاردهای بزرگ پوشش بده و به عنوان يك فايل سيستم برای هاردهای ظرفيت بالا و هاردهای سرورها شد. از خصوصيات اين فايل سيستم ميشه به عدم محدوديت اندازه فايل و پارتيشن و جلوگيری از نوشتن اطلاعات بر روی نقاط معيوب هاردديسك (Bad Sector)، قابليت رمزگذاری بر روی اطلاعات و محدود كردن دسترسی بر اساس كاربر اشاره كرد. پارتيشنهايی كه از اين فايل سيستم استفاده ميكنن رو فقط ميشه توی ويندوزهای NT، 2000، XP و NET. استفاده كرد. يعنی در ويندوز 98 يا ME نميتونيد اطلاعات داخل اونها رو بخونيد يا بنويسيد. (البته برنامه های كمكی برای اين كار وجود داره) 4- Linux Ex2/ Ex3 دو فايل سيستم معروف لينوكس هستند كه به صورت پيش فرض در نسخههای مختلف لينوكس استفاده ميشه. اگر تا بحال فقط از ويندوز استفاده كردين احتمالا اين فايل سيستم رو تا به حال نديدين. خصوصيت بارز اون امكان داشتن پارتيشن تا اندازه 4 ترا بايت (4000 گيگابايت) و قابليت بازيابی بسيار بالای اطلاعات است. هيچكدام از سيستمهای عامل ماكروسافت تا به حال امكان استفاده از پارتيشنهای لينوكس رو در اختيار نگذاشتن، يعنی اطلاعات داخل اونها رو نميشه (البته نرم افزارهای خاصی برای اين كار هست) خواند و نوشت. 5- انواع ديگر: فايل سيستمها به همين تعداد محدود نميشن. تقريبا هر سيستم عاملی برای خودش يك فايل سيستم مجزا داره، مثلا Novel يا Os/2 هر كدوم فايل سيستم خودشون رو دارن ولی كسی كه با ويندوز كار ميكنه، كمتر با اونها سر و كار داره. انواع پارتيشنها: به طور كلی در يك تقسيم بندی ديگه ميشه پارتيشنها رو به 3 دسته تقسيم كرد: 1- Primary كه معمولا پارتيشن اصلی و اوليه محسوب ميشه برای اينكه سيستمعاملهای ماكروسافت (منظورم انواع Dos و Windows است) بتونن اجرا (Boot) بشن لازمه كه حداقل يك پارتيشن از اين نوع وجود داشته باشه و اسم اون هم C باشه. ممكنه شما هم ويندوز را توی پارتيشن ديگری نصب كرده باشين، ولی حتما بايد يك پارتيشن Primary داشته باشين كه اسمش هم C باشه. ويندوز توی اين پارتيشن يك سری فايل سيستمی ميريزه كه اگه نباشه ويندوز اجرا نميشه. (مثلا توی ويندوز XP فايلهای Boot.ini, NTDETECT.COM از فايلهای سيستمی هستند كه توی پارتيشن C ريخته ميشن) 2- Extended در اصل اين نوع پارتيشن خودش يك جور پارتيشن Primary محسوب ميشه كه به عنوان يك ظرف برای پارتيشنهای Logical به كار ميرن. اگه هارد ديسك شما بيشتر از يك پارتيشن داشته باشه، حتما يكی از اين پارتيشنها داره. (توی برنامه پارتيشن مجيك با رنگ آبی آسمانی نشون داده شده.) 3- Logical وقتی بخواهيم بيش از يك پارتيشن داشته باشيم، بايد بعد از پارتيشن اصلی (Primary) يك پارتيشن Extended داشته باشيم و داخل اون رو ميتونيم به هر تعداد پارتيشن كه بخواهيم تقسيم كنيم. معمولا پارتيشنهای D , E و .. كه همه دارند از اين نوعه. البته نوع File System اين پارتيشنها ميتونه متفاوت باشه و مثلا يك پارتيشن Logical از نوع Fat32 و يكی از نوع NTFS داشت. (همونطور كه در شكل نقشه ديسك پايين میبينيد.) آتيش کردن برنامه. اولش که برنامه رو نصب کنيد. (اين يکی رو ديگه شرمنده نميشه لينک داد دانلود کنيد، چون هم پوليه هم حجم دانلودش حداقل 30 مگ ميشه. از روی يک سی دی پيداش کنيد و نصبش کنيد. وقتی آتيش کنيدش يه صفحه جمع و جور باز ميشه که سه قسمت مهم داره. 1- نقشه ديسک 2- صفحه کنترل 3- دکمه های اجرايی نمای كلی نرم افزار و قسمتهای مختلف آن 1- نقشه ديسک، يک نمای کلی از هارد ديسک شما نشون ميده، با يک نگاه ميتونيد بگين که هر پاريتيشن چقدر جا گرفته و از چه سيستمی (File System) استفاده ميکنه. به عنوان مثال يک نگاه به نقشه هارد ديسک من بندازين. همونطور که ديده ميشه، من چهارتا پارتيشن دارم. اولی که C هست و اسمش رو هم OS گذاشتم، چون صفحه کوچيک بوده حجمش رو نشون نداده، نقشه ديسك نشانگر نوع پارتيشنها و حجم اونهاست. اطلاعات هر پارتيشن با نگاه داشتن ماوس بر روی آن ديده ميشه کافيه ماوس رو روی هر کدوم از پارتيشن های نشون داده شده ببرين تا تمامی اطلاعاتش رو نشونتون بده. رنگها توی اين برنامه خيلی مهم هستند، اگه به راهنمای رنگهای پايين صفحه يه نگاه بکنيد، خيلی ساده ميتونيد نوع پارتيشنها رو تشخيص بدين. همونطور که توی شکل بالا هم ديده ميشه، پارتيشن اول من که اسمش رو گذاشتم OS، از نوع FAT32 هست. پارتيشن بعدی که D هست و اسمش DOCS هست هم از نوع FAT32 است ولی پارتيشن بعدی که E است از نوع NTFS است. اگه دقت کنيد پارتيشن دوم و سوم در يک مستطيل آبی رنگ احاطه شدن، اين يعنی که اونها از نوع Extended هستند. و بالاخره پارتيشن آخری هم مال لينوکسه و از سيستم Ext3 استفاده ميکنه. اون قسمتهايی توی هر پارتيشن که با رنگ کرم رنگ پر شده، نشون دهنده درصد پر شدن اون پارتيشنه، يعنی اطلاعات داخل اون پارتيشن اينقدر جا گرفته. حالا كه به اندازه كافی از در و ديوار حرف زديم بهتره بريم سراغ كار اصلی، يعنی داغون كردن هارد تغيير اندازه دادن يك پارتيشن: راحت ترين كاری كه پارتيشن مجيك انجام ميده تغير اندازه دادن يك پارتشن است. (البته تغيير اندازه پارتيشن Primary و اون پارتيشنی كه روش ويندوز نصب كردين يك كم سخت تره.) برای اين كار كافيه روی پارتيشنی كه ميخواهين تغير اندازه بدهيدش، راست كليك كنيد و از منوی باز شده گزينه Resize / Move رو انتخاب كنيد. از كادری كه باز ميشه ميتونيد اندازه جديد پارتيشن رو انتخاب كنيد. توی اين كادر چند قسمت مهم وجود داره: 1- Free Space Before كه ميزان فضای خالی قبل از پارتيشن رو نشون ميده. اگه بخواهيد پارتينش رو جابجا كنيد، اين مقدار تغير ميكنه در غير اين صورت مقدار صفر بايد باقی بمونه. 2- New Size اندازه جديدی است كه ميخواهيد پارتيشن پيدا كند. اين مقدار رو نميتونيد از مقدار فضای اشغال شده هارد كوچكتر در نظر بگيريد. (قسمت مشخص شده با سبز تيره) 3- Free Space After ميزان فضايی كه ميخواهيد بعد از اين پارتيشن خالی بماند 4- Cluster Size رو تغيير ندهيد. تشكيل يك پارتيشن جديد: اين برنامه خيلی راحتتر و سريعتر از برنامهای مثل Fdisk پارتيشنهای جديد تشكيل ميده، برای همين خيلی از كسانی كه ميخواهند سريعتر پارتيشن بندی كنند، همه عمليات تشكيل پارتيشنهای جديد رو با اين برنامه انجام ميدهند. برای اين كار كافيه يك جای خالی هارد ديسك كه در نقشه ديسك با رنگ خاكستری تيره نشون داده ميشه، راست كليك كرده و گزينه Create رو انتخاب كنيد. توی كادر جديدی كه باز ميشه، ميتونيد مشخصات پارتيشن جديد رو انتخاب كنيد. تنظيماتش به قرار زير است: 1- Create as كه مشخص ميكنه چه نوع پارتيشنی ميخواهيد بسازيد. (Primary يا Logical يا Extended) 2- Partition Type كه نوع File System رو انتخاب ميكنه 3- Label كه اگه دوست داشته باشيد ميتونيد يك اسم برای پارتيشن انتخاب كنيد. (اين مورد اختياری است) 4- Size كه اندازه پارتيشن جديد رو انتخاب ميكنيد. (ميشه در قسمت Percent هم درصد اشغال فضای هارد رو توسط اين پارتيشن جديد كه قراره ساخته بشه مشخص كرد). موارد ديگری هم هست ولی چون زياد استفاده نميشه توضيح نميدم. پارتيشن بندی يك هارد كاملا خالی از اول: ميخواهيم يك هارد 40 گيگابايتی خالی رو پارتيشن بندی كنيم. 1- ابتدا با راست كليك كردن بر روی نوار خاكستری و انتخاب گزينه Create و انتخاب كردن گزينهها همانند زير پارتيشن Primary ميسازيم كه حجمش 25 درصد حجم كل هارد باشد. تنظيمات: Create as: Primary، Partition Type: Fat32، Label:Win، Percent of allocated Space:25%) دقت كنيد كه در هنگام ساختن پارتيشن، كافی است يكی از گزينههای حجم درخواستی يا درصد را پر كنيم. در مثال بالا ما با انتخاب 25 درصد، در اصل يك چهارم حجم هارد را به پارتيشن اوليه اختصاص داديم. 2- در مرحله دوم بايد يك پارتيشن از نوع Extended بسازيم كه كل فضای باقيمانده هارد رو اشغال كنه. چون همونطور كه قبلا گفتيم، پارتيشنهای Extended در اصل برای نگهداری پارتيشنهای Logical ساخته ميشن. پس مجدد در فضای خالی نوار خاكستری (كه الان يك چهارم سمت چپش رو فضای پارتيشن C اشغال كرده) راست كليك كنيد و Crearte رو انتخاب كنيد. فقط كافيه Partition Type رو روی Extended بگذاريد و اندازه اون رو 100 درصد انتخاب كنيد. (چون ميخواهيم كل فضای باقی مونده رو به پارتيشن Extended اختصاص بده.) 3- داخل پارتيشن Extended كه الان ساخته شده (كادر آبی آسمانی) راست كليك كرده و Create رو انتخاب ميكنيم. با انتخاب Logical برای Create as و Fat32 برای Partition Type و تايپ كردن 10000 در كادر Size يك پارتيشن 10 گيگابايتی از نوع Fat32 تشكيل ميدهيم. 4- مرحله بالا رو مجددا انجام ميدهيم. 5- مرحله فوق رو مجدد تكرار ميكنيم. با اين تفاوت كه در جای Size عددی تايپ نكرده و در قسمت Percent مقدار 100 رو تايپ ميكنيم. بدين صورت يك پارتيشن با ميزان فضای باقی مانده از 2 پارتيشن قبلی تشكيل ميشود. 6- بعد از انجام شدن همه اين عمليات، كافی است برای اجرا شدن اين تغييرات بر روی دكمه Apply در قسمت سمت چپ و پايين صفحه قرار دارد كليك كنيد. بعد از تاييد اينكه آيا ميخواهيد عمليات انجام شود، كليه اين كارها با سرعت انجام ميشود. (گاهی اوقات يك پارتيشن در حال استفاده است و برنامه از شما ميپرسد كه كامپيوتر را ريست كند و عمليات را انجام دهد، كه در اينجور مواقع اگر مطمئن هستيد كه پارتيشن بندی به درستی انجام شده است، قبول كنيد تا بقيه كارها بطور خودكار انجام شود.) توجه: در هر مرحله از كار كه به نظرتان اندازه پارتيشن يا تنظيمات مناسب نيامد، با كليك كردن بر روی دكمه Undo از عمل قبلی صرف نظر كرده و عمل جديدی انجام دهيد. دقت كنيد كه اگر بطور مثال يك پارتيشن جديد ساخته و حجم آن را 10 گيگابايت در نظر گرفته باشيد و بعد نظرتان تغير كند و بخواهيد سايز آن را به 12 گيگابايت تغير دهيد، نبايد آن پارتيشن را Resize كنيد، زيرا در اين صورت پارتيشن مجيك يكبار پارتيشنی 10 گيگی ساخته و سپس آن را به اندازه 12 گيگابايت تغيير اندازه ميدهد.
